Afgelopen weekend stond het Strokeplaykampioenschap op het programma. Een weekend waar ik al langere tijd naar uitkeek. De nederlaag in de finale van het Matchplay-kampioenschap in Mei tegen Cor was zuur. Natuurlijk was ik trots op het halen van de finale, maar als je zo dicht bij een titel bent, wil je meer. Vanaf dat moment had ik mijn zinnen gezet op het Strokeplaykampioenschap.
De omstandigheden konden eigenlijk niet beter zijn. Een zonnetje en niet te warme temperaturen. Na de regen van een week eerder had de baan een flinke oppepper gekregen en lagen vooral de greens er fantastisch bij.
Op de eerste dag had ik 2 leuke rondes met Rowan en onze greenkeeper David. De sfeer in de flight was goed en gezellig. Het was vooral ook interessant om verhalen van David te horen over wat er allemaal nodig is om onze baan te onderhouden. We kunnen vanaf de zijlijn weleens makkelijk mopperen op de baan, maar het is een complex proces, kan ik u vertellen. Gelukkig gaat het beter en beter met de Oosterhoutse en is het nog steeds een baan om trots op te zijn.
Op de Oosterhoutse liggen hoge scores altijd op de loer; één of twee slechte holes kunnen veel slagen kosten. Daarom lag voor mij de focus op dag 1 vooral op het vermijden van grote fouten en het spelen van mijn eigen spel. Na 36 holes was ik redelijk tevreden. Uiteraard zie je als golfer altijd nog wel een paar slagen die je beter had kunnen doen. Maar volgens mij geldt dat voor de meesten van ons; hoe goed een ronde ook is, achteraf denken we altijd dat het nog beter had gekund.
Na de eerste 2 rondes bleek dat ik aan de leiding stond met een minimale voorsprong op Dennis en Gydo van respectievelijk 1 en 2 slagen. Daarachter zat een gat van 8 slagen. De kans was dus groot dat 1 van ons 3 de titel zou pakken.
En dan “moet” je op zondag als leider de baan in. Dit brengt toch ook weer extra druk met zich mee. Ik weet niet of Dennis zenuwachtig was, maar ik had toch wat spanning. Het was in ieder geval niet aan hem te merken. Dennis is een fijne kerel om mee te lopen. Rustig, sportief en te allen tijde respectvol. Gedurende de ronde hebben we tussen de slagen door gezellig gesproken.
Het doel van dag 2 was om niet te gaan rekenen tijdens de ronde. Ik had het idee dat dit mij alleen maar negatief zou kunnen beïnvloeden. Gewoon focussen op mijn eigen spel en dan zou ik wel zien of het uiteindelijk genoeg zou zijn. Dennis en ik wisten ook niet wat Gydo gescoord had nadat wij klaar waren op hole 18. Na wat kort rekenwerk op het terras werd duidelijk dat ik de titel binnengesleept had met een verschil van 3 slagen ten opzichte van mijn 2 belagers. De opluchting en blijdschap was groot.
Ik kijk dus terug op een prachtig golfweekend en wil hierbij ook de kampioenen van de andere categorieën van harte feliciteren. Dank aan de wedstrijdcommissie, greenkeeping en natuurlijk alle spelers die er een mooi kampioenschap van hebben gemaakt.
Robert Timmermans
